ครั้งแรกของวนิดาที่โดนxxxสุดเสียวในชีวิต

ไหล่ที่เคยผึ่งผายเกินวันของบิดามองห่อโก่ง เส้นผมสีเทาที่เจ้าตัวบรรจงหวีจัดทรงอยู่เป็นนิจชุลมุนเป็นรุงรัง นิดาจำวันที่เลวที่ สุดในชีวิตของคุณแล้วก็บิดาได้อย่างเที่ยงตรง วันที่แพทย์ผู้ครอบครองไข้แจ้งกับบิดาแล้วก็ นิดาว่าแม่ไม่มีแรงที่จะต่อสู้กับโรคร้ายรวมทั้งได้จากไป แล้วอย่างเงียบๆ บิดากับนิดากอดกันร้องไห้อย่างไม่อายคนไหนกันจากวันนั้นจนกระทั่งวันนี้ตรงเวลากว่าปี ที่บิดาดื้อดึงไม่ยินยอมฌาปนกิจศพแม่ แต่ว่าด้วยแรง วิงวอนของคุณยาย และก็พี่น้องข้างแม่บิดาก็เลยยอมสุดท้าย แขกรวมทั้งเครือญาติที่มาฌาปนกิจศพต่างทะยอยกันกลับจนกระทั่งหมดเกลี้ยงแล้วยังเหลือแม้กระนั้นนิดากับบิดา ซึ่งนั่งเคียงกันโดยไม่มีท่าทางว่าจะขยับเขยีอนไปไหน แม้ว่าจะตรงเวลาช่วงเวลาค่ำคืนนิดาและก็บิดาก็ยังแลเห็นควันสีเทาหม่นหมองที่พวยพุ่งจากปล่อง เมรุมาศเผาร่างซึ่งกาลครั้งหนึ่งเคยเป็นที่รักยิ่งของนิดาและก็บิดา หมดไปแล้ว น้ำตาที่พึ่งจะแห้งเหือดเริ่มไหลรินอาบแก้มนวลของนิดาอีกรอบ นับตั้งแต่ วันที่แม่จากไปอย่างไม่มีทางกลับ บ้านซึ่งเคยอบอุ่นด้วยความรักกลับเงียบกริบไม่มีชีวิต บิดาซึ่งเคยกลับไปอยู่ที่บ้านทันเวลาทุกเมื่อเชื่อวันก็กลับเปลี่ยนไป บ่อยมากที่นิดาจำเป็นต้องรออย่างทรหดอดทนเพื่อเปิดประตูให้กับบิดาซึ่งโซเซกลับมาพร้อมด้วยกลิ่นสุราเหม็นฟุ้ง บ่อยมากที่บิดาล้มตัวลง นอนยาวเหยียดบนโซฟาในห้องรับแขกแล้วผลอยหลับไปถึงแม้ว่ามิได้เปลี่ยนเสื้อผ้า เรี่ยวแรงของนิดามีไม่มากพอที่จะพาบิดาขึ้นห้องนอน สิ่งที่นิดาทำเป็นก็เพียงอุตสาหะเช็ดหน้าขัดถูแขนให้บิดาด้วยผ้าขนหนูชุมน้ำอุ่น รุ่งอรุณเมื่อบิดาหายเมาบิดาชอบพร่ำแม้กระนั้นคำพูดขอโทษ รวมทั้งสั่งไม่ ให้นิดาถ่างตาคอยเพื่อปรนนิบัติวัตถากบิดาอีก “กลับไปอยู่ที่บ้านกันนะบิดานะ”